«Στην κόλαση των νεκρών θεών 

γίνεται πατείς με πατώ σε».

 Μένκεν:

Να φοβάσαι τον άνθρωπο ο Θεός 

του οποίου ζει στον ουρανό  

Μπερνάρ Σω

 Θρησκεία είναι η μυθολογία 

του φόβου και της ελπίδας   

 Β. Καμπέρογλου

 Η θρησκεία παρουσιάζει μέσα από τη σκέψη 

του Παραδείσου μια ιδέα ισότητας που δεν αφήνει 

τους φτωχούς να σφάξουν τους πλούσιους 

Ναπολέων

Όλοι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, 

αλλά κανένας δεν θέλει να αλλάξει 

τον εαυτό του.

Leon Tolstoi

“Η ανισορροπία μεταξύ πλούσιων

 και φτωχών είναι η παλιότερη 

και η πιο θανατηφόρα 

ασθένεια σε όλες τις δημοκρατίες”
 Πλούταρχος

Μη ζεις την ίδια μέρα

365 φορές το χρόνο

Κάνε φίλο το μυαλό σου 

πριν να γινει ο εχθρός σου

Λαϊκκή σοφία

Ο Πάμπλο Πικάσο αξιολογεί την τέχνη του

«Στην τέχνη, ο λαός δεν αναζητά πλέον ανακούφιση και εξύψωση. Αλλά οι λεπτεπίλεπτοι, οι πλούσιοι, οι αργόσχολοι για να ξεχωρίσουν από το λαό αναζητούν το καινούριο, το παράδοξο, το ασυνήθιστο, το σκανδαλώδες. Και εγώ, από τον κυβισμό και έπειτα, ικανοποίησα τους σοφούς και τους κριτικούς με όλες τις ευμετάβλητες σαχλαμάρες που μου έρχονταν στο κεφάλι, και όσο λιγότερο με καταλάβαιναν τόσο περισσότερο με θαύμαζαν. Με το να διασκεδάζω με αυτά τα παιχνίδια, αυτές τις κουταμάρες, αυτές τις σπαζοκεφαλιές, έγινα διάσημος, και μάλιστα πολύ γρήγορα. Και η διασημότητα για ένα ζωγράφο σημαίνει πωλήσεις, κέρδη, περιουσία, πλούτη. Και σήμερα- όπως ξέρεις – είμαι διάσημος, είμαι πλούσιος. Αλλά όταν βρίσκομαι μόνος με τον εαυτό μου, δεν έχω το κουράγιο να θεωρούμαι καλλιτέχνης με τη μεγάλη και τη παλιά σημασία της λέξεως. Αυτοί ήταν μεγάλοι ζωγράφοι, ο Τζιότο, ο Ρέμπραντ ο Τισιάνος, ο Γκόγια. Δεν είμαι παρά ένας κοινός σαλτιμπάγκος, που κατάλαβε το πνεύμα των καιρών του και εξήντλησε όσο καλύτερα μπορούσε τη βλακεία, τη ματαιοδοξία, τη φιλοχρηματία των συγχρόνων του. Είναι πικρή η εξομολόγηση μου, πιο θλιβερή οπόσο φαίνεται, αλλά έχει τη χάρη να είναι ειλικρινής».

Από συνέντευξη του Πάμπλο Πικάσο στο διάσημο συγγραφέα Τζιοβάνι Παπίνι

Πίστη: Το να αποδέχεσαι άνευ αποδείξεων, 

τα λεγόμενα κάποιου, που μιλά άνευ γνώσεων, 

για πράγματα άνευ προηγουμένου.

Ambrose Bierce, 1842–1914, Αμερικανός συγγραφέας

Ραγιάδες

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα,

ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το χαράτσι, 

κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα, 

των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι…  

Κωστής Παλαμάς